مد

قرآن از مرگ با تعابیر مختلفی یاد کرده است:

۱. چشیدن: «کُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ الْمَوْتِ ... ؛ هر جانداری (به ناچار) مرگ را میچشد ،...» این آیه سه بار در قرآن مجید آمده است. البته نفس بمعنای جاندار تنها نیست بلکه بمعنای خود خویشتن یا شخصیت آمده است چون حیوانات و گیاهان هم جاندار هستند ولی طعم مرگ که قابل چشیدن باشد برای آنها مفهومی ندارد.

۲. توّفی: این تعبیر در مورد مرگ در حدود دوازده بار به کار رفته است که به معنای دریافت کامل است و از آنجا که خداوند دریافت کننده است، مرگ به معنای بازگشت به سوی خداوند خواهد بود.

۳. آیاتی که از مرگ به رجوع و سیر به سوی خداوند تعبیر کرده است: «إِلَی رَبِّکَ یَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ؛ در آن روز (روز مرگ) سوق و حرکت به سوی پروردگار توست (از ملاقات برزخی، قیامت، حضور در محکمه، محاکمه تا بهشت یا جهنم)»(۲) این آیات نیز گواه نابود نشدن انسان با مرگ است.

۴. تشبیه مرگ به خواب و استعمال توفی در مورد هر دو گواه بر این حقیقت است که انسان همچنانکه میخوابد، نیست و نابود نمیشود؛ با مرگ نیز از بین نمیرود.

در سخنی از محمد باقر آمده است: «مرگ، همان خوابی است که هر شب به سراغتان میآید؛ با این تفاوت که مدتش طولانی است»

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۵ساعت 13:13 توسط عنایت |